drieëndertig

De maanden en jaren die volgen zijn er van lange dagen die zichzelf herhalen zonder variatie op welke manier dan ook. Het spreekt voor zich dat men mij in tegenstelling tot bij mijn eerste ondervraging niet meer vrijgelaten heeft.
In het begin zijn er de obligate bezoeken van de advocaten die zijn aangewezen om mijn verdediging op zich te nemen. Er zijn de gesprekken waarin ik blijf volhouden niets te maken te hebben met de ontplofte bomauto’s en de aanslag in de metro. Er zijn de reacties van de advocaten die mij niet geloven en mij liever zouden doen bekennen. Ik ben tenslotte niet geheel onschuldig. Ik weet dat er daden zijn waarvan ik moet toegeven ze gepleegd te hebben, maar vanaf mijn eerste bekentenis gaat men ervan uit dat men mij eender welke aanslag in de schoenen kan schuiven.
Er volgt een proces waarin de rechter mij veroordeelt voor alles waarvan men mij beschuldigt.
De pers schilder mij af als een koelbloedige moordenares. Er verschijnen zelfs kinderfoto’s van mij in de weekendbijlagen van de kranten.
“Er valt geen enkele kinderfoto te vinden waarop S. lachend te zien is,” schrijft de journalist in zijn artikel. Hij haalt er psychologen en criminologen bij om hierin een mogelijke verklaring voor mijn daden te vinden. Experts in gezichtsexpressie analyseren de foto’s uit mijn jeugd en wijzen op sociaal disfunctioneel gedrag. Ik lees de artikels met bijzonder grote interesse. Ik leer naar mezelf kijken vanuit de derde persoon. Ik leer dingen over mezelf die nieuw voor mij zijn. Ik leer mezelf kennen als een wildvreemde, waar ik noodgedwongen toenadering tot zoek, maar die ik het liefst van al op afstand zou willen houden. Ik knip de artikels uit de kranten, bewaar ze in kaften en lees ze opnieuw en opnieuw en opnieuw, in de hoop door te dringen tot wie ik nu eigenlijk ben. Maar dat is ijdele hoop.

De straf die Amanda en Sten krijgen opgelegd is zwaar, maar minder zwaar dan de mijne. Hun advocaten roepen hun jonge leeftijden in als verzachtende omstandigheden.
“Ze waren makkelijk beïnvloedbaar,” zeggen hun advocaten, “ze hebben zich laten meeslepen en deden gewoon wat hen anderen hen opdroegen.”
Enkel Erik krijgt een zwaardere straf dan ik.
Christian verschijnt nooit voor het gerecht. De politie heeft hem gevonden bij de bestorming van het appartement waar we woonden toen wij allemaal werden opgepakt. Sten en Erik bevonden zich op het moment van hun arrestatie ergens in de stad, waarschijnlijk op zoek naar een geschikt doelwit voor een komende aanslag. Christian was tijdens de arrestaties alleen thuis. Toen de politie het appartement bestormde, was Christian al dood. Hij had zich verhangen aan een elektriciteitskabel.

De meest shockerende gebeurtenis tijdens het proces, is dat er wordt voorgelezen uit rode schriftjes die bijzonder gedetailleerd mijn doen en laten beschrijven tijdens de maanden die ik bij Kleine Opstand heb doorgebracht. Christian beschrijft mij in zijn aantekeningen als emotioneel labiel en onvoorspelbaar. Daarnaast kom ik eindelijk te weten dat het Christian was die me vergiftigde vlak voor de aanslag waarop ik bijna flauw viel met een molotovcocktail in mijn handen. Volgens de notities was die vergiftiging nodig om erger te voorkomen. Hij beschouwde mij als een gevaar en dus moest hij proactief optreden.
Ik herken mezelf niet in de manier waarop Christian mij in de rode schrijftjes heeft omschreven. Het lijkt alsof het om een ander persoon gaat die uiterlijk hetzelfde gedrag stelt als ik, maar die er geheel andere ideeën op na houdt. De feiten die in de schriftjes staan beschreven zijn zodanig verdraaid dat, als ik zelf op basis van wat ik over mij hoor vertellen een oordeel zou moeten vellen, ik mezelf levenslang achter slot en grendel zou plaatsen. Alleen ik weet dat wat in de notities beschreven staat, gelogen is. Ik weet ook dat niemand dat zal geloven.

In de pers gonst het de dagen na de onthullingen van de notities in de rode schriftjes van de veronderstellingen en complottheorieën. De vraag doet de ronde waarom iemand zo uitgebreid zijn ervaringen bij Kleine Opstand zou willen documenteren. Het vermoeden dringt zich op dat Christian er een tweede agenda op na zou moeten gehouden hebben en dat zijn aanwezigheid bij Kleine Opstand blijkbaar vooral tot doel had zoveel mogelijk informatie over de organisatie en de leden zelf te verzamelen. Op internetfora duikt voor het eerst het bericht op dat Christian een infiltrant van de inlichtingendiensten zou kunnen zijn.
“Het zou niet de eerste keer zijn,” schrijft iemand, “dat de inlichtingendiensten zelf een extremistische organisatie uit de grond stampen.”
Alle media nemen het bericht onmiddellijk over. Een krant noemt enkele politieke partijen uit verschillende hoeken van het politieke spectrum die belang zouden hebben bij de daden van Kleine Opstand. Uiteindelijk blijkt het erop neer te komen dat zowat iedereen op een bepaalde manier belang zou kunnen hebben bij terroristische activiteiten. Desondanks zijn er een aantal namen van politici die hardnekkig blijven terugkeren.
Vrij snel doen ook rond de dood van Christian allerlei geruchten de ronde.
“De zelfmoord die geen zelfmoord is” bloklettert een krant op de voorpagina.
De these dat iemand Christian vermoord heeft en zijn dood op een zelfmoord moest lijken, duikt op in kranten en wordt verder uitgespit op interfora. De moord op Christian krijgt een prominente plaats in allerhande complottheorieën waarin politici, inlichtingendiensten en allerhande louche figuren die in andere complottheorieën opduiken, vermeld worden. Harde bewijzen voor die theorieën zijn echter nergens te vinden.

Op de internetfora en krantenartikels zoek ik de puzzelstukken die mijn puzzel in elkaar zouden kunnen doen vallen. Ik acht de kans klein alle stukken ooit bij elkaar te krijgen. Er zijn vragen waarop niemand mij een antwoord zou kunnen geven. Ik klamp mij vast aan elk nieuw puzzelstuk, elke nieuwe theorie, elke getuigenis, ook al weet ik hoe onbetrouwbaar pers en internetfora zijn. De vraag die regelmatig opduikt, is of ik misleid werd. Uiteindelijk heb ik geleerd de vraag om te draaien. Misschien heb ik mij laten misleiden. Misschien was dat wel wat ik werkelijk wou.

One comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s