dertig

De discussies binnen de groep zijn heftig en we voeren ze met steeds weer dezelfde argumenten. Het is nooit de bedoeling geweest dat er slachtoffers zouden vallen. Maar voor de anderen lijken de gevallen doden en gewonden niet meer dan een vervelende bijkomstigheid. Enkel Amanda lijkt net als ik onder de indruk te zijn van het gebeurde. Christian zegt mij dat hij begrip heeft voor mijn verdriet, maar dat ik mij te veel laat leiden door mijn emoties. Het gevolg is dat ik mij nog meer ga afsluiten van de groep. Enkel met Amanda praat ik nog. Zonder enige moeite lijken Christian, Erik en Sten weer over te gaan op de orde van de dag. Opnieuw beramen ze plannen, verkennen ze terreinen, bereiden ze aanslagen voor. Amanda en ik houden ons afzijdig. Christian zoekt af en toe toenadering, maar ik ga er niet op in. Tot hij met het voorstel komt dat ik een brief mag sturen gericht aan alle kranten en televisiezenders om ons voor de aanslag te verontschuldigen. Erik protesteert en gooit het manifest dat ik inmiddels twee maanden geleden geschreven heb op de tafel.
“Net zoals medicijnen en voldoende rust een ziekte kunnen uitschakelen, kunnen we ook de foute ideeën die in onze samenleving heersen overwinnen door de organismen die drager zijn van deze ideeën te elimineren.”
Dat waren mijn woorden.
“Geweld is onze remedie,” heb ik geschreven en Erik zegt dat we dan niet moeten janken wanneer er doden vallen. Hij zet zijn standpunt kracht bij door eraan toe te voegen dat het een logisch gevolg is van de uitbreiding van ons terrein. Alles is begonnen met een vreedzame opstand zonder doel die ontspoord is en uiteindelijk geleid heeft tot aanslagen waarbij nooit doden vielen, maar waarbij de schade indrukwekkend was. En aangezien zelfs daarna niemand naar ons luisterde, zijn er doden gevallen. Voor Erik is dat allemaal de logica zelve. Ik hoor het allemaal met stijgende verbazing aan.
“Hoe kun je nu verwachten dat de mensen zullen luisteren, als je niets te vertellen hebt,” schreeuw ik.
“Dat is net waar het om draait,” zegt Erik op een irritant langzame en belerende manier. “Het is de bedoeling dat de mensen leren dat niets echt van belang is. Dat alles onvoorspelbaar is en dat het leven niets te betekenen heeft.”
“Wat een filosofie,” bijt ik terug en ik schrik van het cynisme in mijn stem.
“Leer ermee leven,” zegt Erik en daar kan ik geen antwoord op bedenken. Ik sta simpelweg met mijn mond vol tanden.
Na twee maanden zoeken, wordt het mij plots duidelijk waar Kleine Opstand echt om draait. Leer ermee leven. Een simpele slogan. Mensen zoeken de zin van het leven in een godsdienst of een alomvattende filosofie. Kleine Opstand zegt alleen dat die zin niet bestaat. Leer ermee leven. Hoe moeilijk dat ook is.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s