vierentwintig

Amanda en Sten, die sinds kort het appartement van Kleine Opstand mee bevolken, lijken mij piepjong te zijn en nog lang niet aangekomen op de leeftijd waarop je niets meer te verliezen hebt. Maar hun jeugdig idealisme is aandoenlijk en bruikbaar in een organisatie als de onze. Zoals Amanda en Sten zijn er velen: jongeren die lezen over de aanslagen van Kleine Opstand en plots het gevoel krijgen dat het dat is wat ze met hun leven willen doen. De redenen waarom ze interesse tonen zijn uiteenlopend. Vaak is het een vorm van puberale opstandigheid tegenover hun burgerlijke opvoeding en het leven van hun ouders waarin de afbetaling van de hypotheek centraal staat. Evengoed is het voor hen een manier om te ontkomen aan de verveling, is het een nieuwe hobby omdat de paardrijlessen, de theatercursus of de lessen viool niet aan de verwachtingen voldeden. Ongetwijfeld zijn er nog meer motieven waarom mensen zich bij ons willen aansluiten, maar net als bij de oude garde van Kleine Opstand, houdt iedereen die liever voor zich en kom je ze soms pas na weken of maanden met mondjesmaat te weten.
Wat we niet doen, is die jongeren in kwestie actief rekruteren. Erik had wel een suggestie in die zin gedaan.
“We zouden advertenties kunnen plaatsen,” had hij voorgesteld, “cryptisch genoeg om niet op te vallen en duidelijk genoeg om de aandacht van de juiste personen te trekken.”
Christian had Eriks suggestie van de hand gedaan als waardeloos.
“Als die jongeren ons willen vinden, dan lukt hen dat wel,” zei hij.
Een paar dagen nadat hij deze woorden had uitgesproken, stonden Amanda en Sten voor de deur en werd zijn stelling bewezen.
Toch blijft Erik die dagen regelmatig terugkomen op zijn voorstel om actief jongeren te rekruteren.
“We moeten groeien,” zegt Erik. “We moeten deze stad overnemen. Dat kan alleen als we groot genoeg zijn.”
“Het draait niet om grootte,” antwoordt Christian. “We hebben gemotiveerde mensen nodig, mensen die niets te verliezen hebben en daarom tot alles bereid zijn. Neem het van mij aan: alleen wie niets meer te verliezen heeft, sluit zich uit eigen overweging bij Kleine Opstand aan. Alleen wie zich hier uit zichzelf aanbiedt, is tot alles bereid. Denk maar eens even terug aan hoe jij er in het begin aan toe was. We hebben allemaal zo onze reden om hier te zijn. Jij misschien nog het meest van al.”
Erik lacht.
“Daar draait het helemaal niet om,” zegt hij.
“Nee? Waar gaat dit dan over volgens jou?” vraagt Christian.
“Controle,” antwoordt Erik.
“Controle?”
De spot in Christians stem is nauwelijks gemaskeerd.
“Het draait er bij jou enkel om de controle over de groep te behouden. Het zou me niets verbazen moest je hen gescreend hebben nog voor ze hier voor de deur stonden,” zegt Erik droog terwijl hij met zijn hoofd in de richting van Sten en Amanda wijst.
“Onzin,” zegt Christian en daarmee sluit hij de discussie voorlopig.

Toch blijft de spanning tussen Christian en Erik die dagen in de lucht hangen. Zelfs als de conflicten niet worden uitgesproken, is de elektriciteit tussen beiden voelbaar. Het is een situatie van Koude Oorlog, waarbij beide partijen elkaar nauwlettend in het oog houden, klaar om te reageren wanneer één van beiden een stap in de verkeerde richting zet. Om de spanningen te ontwijken, ga ik mij in die periode daarom steeds vaker afzonderen. Ik ga opnieuw op zoek naar een bunker die mij beschutting zou kunnen geven in moeilijke dagen en zoek mijn bunker op de plekken die ik ken van vroeger, de plekken waar ik vroeger vaak beschutting vond. Daarom slenter ik op vrije ogenblikken graag langs het water. Het is een overblijfsel uit de tijd met T., die elk hoekje van de haven kende en me soms urenlang mee op sleeptouw nam. Toen T. eenmaal vertrokken was, ging ik vaak in mijn eentje in de haven rondhangen. Elke tegel, elke meerpaal droeg een herinnering in zich. Daarnaast koesterde ik ook de ijdele hoop T. daar dan tijdens mijn omzwervingen tegen het lijf te lopen, hoewel hij waarschijnlijk al de dag na zijn vertrek naar het buitenland of een stad ver weg was getrokken. Na verloop van tijd sleet het verlangen T. terug te zien een beetje, maar de haven ben ik blijven bezoeken. De kade is de ideale plek om uit te waaien, om mijn gedachten opnieuw te ordenen en af en toe te doen verdwijnen. Het lijkt alsof, wanneer de wind langs mijn gezicht scheert, hij zo nu en dan een gedachte met zich meeneemt. Ik kom tot rust bij het ruiken van de zachte, zilte geur van het water en het gekrijs van de meeuwen die om mij heen cirkelen, op zoek naar eten.
Terwijl ik rondloop op de kade laat ik een zin van Christian door mijn hoofd botsen, in de hoop dat hij helderder wordt en ik hem kan begrijpen. “Jij misschien nog het meest van al,” heeft Christian tegen Erik gezegd en ik probeer een antwoord te vinden op de vraag wat hij daarmee bedoeld kan hebben. Het kan bijna niet anders of Christian weet dingen van Erik waar ik geen idee van heb. Het zou een geweldig artikel kunnen opleveren als ik meer te weten zou kunnen komen over het verleden van Erik en Christian. Maar ik weet goed genoeg dat de kans klein is dat ik de geheimen van één van beiden kan ontfutselen.

Wanneer ik van de kade terug naar het appartement wandel, valt mijn oog op een affiche aan de krantenwinkel. Het is reclame voor één of ander roddelblad. Ik zou liegen als ik zou zeggen dat het mij verbaast mijn eigen gezicht op de voorpagina te zien staan. Het tijdschrift blijkt ettelijke pagina’s te wijden aan interviews met mensen die denken mij gekend te hebben. Even hoop ik dat er een reactie van T. in het blad zal staan, maar tegelijkertijd weet ik dat zoiets niet te verwachten valt. Dus wandel ik door, versnel mijn pas en maak mij een voorstelling van wat mijn zogenaamde vrienden over mij te vertellen zouden hebben.
“Dit hadden wij nooit verwacht,” zullen ze zeggen, “ze had nochtans alles om gelukkig te zijn.”
En dat was ook zo. Althans voor de buitenwereld. Ik had geleerd te doen alsof.
“Gelukkig zijn is een keuze,” zei ik tegen vrienden en ik had gekozen gelukkig te zijn. Oppervlakkig. Niemand hoefde te weten wat ik voelde onder die dunne laag vernis. Ik gaf de indruk zorgeloos te zijn. Mijn vrienden benijden mij omdat ik vrij was. Een jonge journaliste van nog geen dertig jaar, sinds het vertrek T. zonder relatie, zonder kinderen, wonend in een te klein appartement voor haar leeftijd, geen huisdieren. Mijn vrienden moeten de indruk hebben gehad dat ik ging voor mijn carrière. Hoewel ook daar voor Kleine Opstand weinig lof te rapen viel. De vrienden van vroeger waren getrouwd, hadden kinderen. Af en toe kreeg ik te horen hoe jaloers ze op mij waren, omdat ik deed wat ik zelf wou, omdat ik niet gebonden was. Ik voelde mij vaak een misplaatst rolmodel van de geëmancipeerde vrouw die de wankele hoogte van haar voetstuk voornamelijk als een hinderpaal beschouwde. Omdat ik overal boven stond, stond ik overal buiten en maakte ik nergens deel van uit. Op een bepaald moment stelde ik vast dat de gesprekken met vrienden gedomineerd werden door de onderwerpen babyvoeding, huizen kopen en “vakantieparken voor het hele gezin”. Tegen mij zeiden mijn vrienden dat ik blij moest zijn met mijn gebrek aan verantwoordelijkheden en zorgen. Al had ik veel willen opofferen voor een fractie van hun bekommernissen. Al was het maar om deel te kunnen uitmaken van de conversaties. Niemand van mijn zogenaamde vrienden wist dat ook ik ooit een kind had verwacht. Niemand merkte op dat ik moest vechten tegen mijn tranen wanneer ik de pasgeboren nakomeling van één van mijn vrienden in mijn armen kreeg geduwd. T. was de enige die in staat was door mijn laag vernis heen te kijken. T. was daarom de enige die erin slaagde mij werkelijk te raken. Misschien was dat de reden waarom ik mijn vertrouwen uiteindelijk aan Christian geschonken heb. Bij hem had ik het gevoel dat hij in staat was dwars door mij heen te kijken, dat hij perfect wist hoe mij te benaderen om gedaan te krijgen wat hij van mij verlangde. Voor het eerst sinds lang had ik het gevoel dat er iemand was die oprecht geïnteresseerd was in wie ik werkelijk was.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s