vier

krantenartikel / tweede optie

Op een plein in de stad is een vreedzame betoging uitgedraaid op een klein drama. Toen er rellen ontstonden, raakten enkele journalisten gewond en viel er bij de actievoerders één dodelijk slachtoffer.
Wat na dit voorval zou gebeuren, was moeilijk te voorspellen.
Het behoorde tot de mogelijkheden dat de massa in de minuten die volgden op het dodelijke voorval langzaam zouden afdruipen, het hoofd vol zware gedachten. De kans was reëel dat de groep opnieuw uit elkaar zou vallen in losse individuen die één na één de weg zou terugvinden naar hun huizen, hun kantoren. 
Ze zouden de volgende dag in het kantoor van hun bedrijfsleider staan en zich verontschuldigen. 
Ze zouden smeken hun baan te mogen behouden. 
Ze zouden berouwvol het hoofd buigen en tegen zichzelf zeggen nooit meer een revolutie te starten. 
Ze zouden terugkeren naar hun eigen leven, dat al bij al best comfortabel te noemen was. 
Maar een massa denkt niet en het geheel van de betogende intellecten is altijd kleiner dan de som van de delen. Hoewel toeval hen bij elkaar had gebracht, voelde de massa zich na de dood van één van hen nog meer verbonden dan eerst. 
Dus dropen ze niet af, gingen ze niet naar huis, maar bleven ze staan op het plein. Ze knielden neer en rouwden om de dood van een jongen die ze een paar uur eerder op straat gewoon voorbij zouden zijn gewandeld. Maar omdat ze daar samen waren, op dat plein waar alles begon, voelde het alsof de steen hun eigen slaap getroffen had.
Meer hadden ze niet nodig om keihard terug te slaan.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s