drie

Wanneer de agent weer op veilige afstand van de betogers staat, spreekt hij hen opnieuw toe door de megafoon. Zijn boodschap is nog steeds dezelfde en nog steeds beweegt de massa niet.

Iemand moet het idee gehad hebben dat het goed zou zijn de superieuren van zij die protesteren naar het plein te halen, want plots staan ook de bedrijfsleiders op het plein en doen ook zij via de megafoon een poging hun personeel tot redelijkheid te brengen. Niemand van de betogers voelt zich aangesproken. Het lijkt alsof al deze individuele werknemers niet meer bestaan. Niemand geeft gehoor aan de oproep van zijn superieur. Niemand lijkt zichzelf te herkennen in de beschrijvingen die klinken door de megafoon.

Pas nu dringt de ernst van de situatie tot mij door. De massa die verzameld staat op dit plein, is niet gewoon een groep mensen die samen willen horen. De aandachtige toeschouwer kan zien dat in deze massa de individuele verschillen volledig lijken te verdampen. De massa vormt één groot lichaam, waarin alles samenvalt. Alsof ze slechts over één paar longen beschikken, ademen de betogers in samenvallende bewegingen in- en uit.

Tot de eerste steen door lucht vliegt.

Het is niet duidelijk wie als eerste gegooid heeft, maar meteen na deze eerste, volgt een tweede steen. En een derde. Als een goed getraind leger reageert de rest van de groep in een minimum van tijd. De groep volgt onmiddellijk het voorbeeld van de enkeling die even uit de massa stapte. Alle voorwerpen die binnen handbereik liggen, gaan de lucht in. Fruit, vuilnisbakken, loszittende paaltjes. Alles wat beschikbaar is, vliegt het plein over, in de richting van de agenten en bedrijfsleiders die tegenover hen staan.

Ik duik weg in de nis in één van de gebouwen aan de rand van het plein. Ik zie hoe een collega-journaliste haar paraplu opent in de waan zich daarmee tegen de regen van rondvliegende voorwerpen te beschermen. Niet veel later wordt ze geveld door steen die recht op de paraplu invliegt. Fotografen en cameramannen gaan op zoek naar de veiligste plek om de beste beelden van het plots oprukkende geweld te schieten. Wanneer één van de fotografen zich ietwat overmoedig te dicht in de buurt van het strijdtoneel begeeft, wordt ook hij door een verdwaalde steen geveld.

Wanneer ik mijn blik opnieuw op de agenten aan de overkant van het plein kan richten, zie ik dat de bedrijfsleiders inmiddels met de noorderzon vertrokken zijn. De agenten doen ondertussen verwoede pogingen zich staande te houden in de regen van rondvliegende projectielen. De agent die tot dan toe het woord gevoerd heeft, schreeuwt iets in een radio. Hij smeekt om versterking, een waterkanon, wat dan ook wat in staat zou kunnen zijn de opstandelingen tot bedaren te brengen.

Tot plots één van de opstandelingen zelf door de knieën gaat. Geraakt op de slaap door een steen die niet voor hem bedoeld was. Het nieuws verspreidt zich razendsnel over de actievoerders. Stenen vallen uit handen op de grond. De massa draait zich in de richting van de jongen die neerviel op de kasseien van het plein. Mensen knielen naast hem neer. Een vrouw probeert een polsslag te voelen. Iemand schreeuwt om een dokter, maar alle hulp is nu al zinloos. De jongen beweegt niet meer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s